Met haar nieuwe plaat My California weet Beth Hart zich wederom op de kaart te zetten als groot artiest. Keer op keer schrijft ze nummers die iedereen raakt, vol emotie. Soul met een rauw randje is ook van toepassing voor de support act Stefan Schill, die al wel bekend is in blues kringen. Met zijn debuut album Dont Say a Word weet hij hokjes doorbrekend te werken met een mengeling tussen pop en rock waar de gitaar de bindende factor is. Een avond van internationaal kaliber, grensoverschrijdende kwaliteit en vooral boven zichzelf uitstijgende artiesten.

Take On My Beliefs is een mooie binnenkomer van gitarist en zanger Stefan Schill, ondersteund door zijn enthousiaste band. Met zijn eenentwintig jaar, een zeer volwassen zanger die emoties subtiel en heel naturel vertolkt op het podium. Een mooie stem en daarnaast nog iemand die de gitaar laat zingen; een muzikaal talent die met zijn eigen plaat doorbreekt naar een breder publiek en hogen ogen gooit.

Het geluid in het nieuwe Metropool is perfect en klinkt als een klok, het is een genot om naar deze jongens te luisteren. Hier en daar gelikt en swingend zoals Prince muziek bedoelt, dan weer met een stevige rock invloeden waar Kings Of Leon en Pearl Jam energie uit putten. Allemaal slaat het even makkelijk aan, iedere noot is goed doordacht en bovenal weten de heren hun passie prima te vertolken. Ieder nummer is doordrenkt van de energie. Een origineel eigen geluid, wat al te groot is voor Nederland.

Het is lang geleden dat muzikanten nog zo konden verrassen, in een tijd waar ze maakbaar lijken door tv shows. Stefan Schill is een band die zeer capabel is door de kracht van goede songwriting en de nodige dosis talent. Stefan is vertederend wanneer hij na het eerste nummer al een snaar breekt, maar snel de gitaar wisselt met een crewlid die in het publiek verschijnt. It’s Gonna Be Alright heeft veel swung en  blijft spannend, met een dominant en zwaar gitaargeluid. Ook het hammond orgel, voegt een extra element toe wat de zaal laat swingen.

Het hoogtepunt is eigenlijk het einde van de set, wanneer de muzikanten nog een keer losgaan in een harmonieuze samenzang, opzwepende gitaren inclusief jankende uithalen, en versnellende drums versterkt door krachtige basloopjes. Afwisselend, veelzijdig en zeer goed uitgekristalliseerd brengt Stefan Schill de zaal in extase. Een makkelijke overwinning, voor iedereen die zich mee laat slepen en wat willen we dat graag!

[Source http://musiccredo.wordpress.com/2010/11/13/beth-hart/ ]